maandag 15 september 2014

Chicks Love Food - 5 or less kookboek

 Jong. Pittig. Gepassioneerde foodlovers. Met een frisse kijk op onze dagelijkse voedselinname en een voorliefde om dit alles te delen. Ik heb het over Chicks Love Food. Achter deze ietwat frivole titel gaan twee hippe, kookgekke dames schuil. Nina de Bruijn en Elise Gruppen heten ze. Drie jaar geleden begonnen ze een blog. Niet moeilijk te raden waar dit enthousiaste tweetal over zou gaan schrijven: eten! De recepten volgden elkaar in hoog tempo op, evenals artikelen over foodfun, restaurantbezoeken, winacties en allerhande eetweetjes. Met inmiddels 130.000 bezoekers per maand is Chicks Love Food misschien wel het meest bezochte foodblog van dit moment.

Op zaterdag 13 september jl waren Nina en Elise aanwezig in mijn favoriete boekhandel de Drukkery om hun nieuwe boek 5 or less te presenteren. Om ze meiden met een missie te noemen, gaat misschien wat ver, maar duidelijk is wel dat deze dames hun lezers kennis willen laten maken met makkelijk uitvoerbare gerechten. Zonder ellenlange ingrediëntenlijsten. Daarvoor creëerden zij op hun blog de rubriek 5 or less. Koken hoeft niet ingewikkeld te zijn, menen ze. Met slechts vijf ingrediënten zijn vaak erg smakelijke maaltijden te maken.

Als vervolg op de rubriek nu dus het boek, wat er opvallend fris uit ziet, met een overvloed aan heerlijke recepten. De inhoud is niet overwegend vegetarisch of veganistisch maar omdat Nina geen vlees eet, staan er wel een fiks aantal vegetarische gerechten in. Als voorproefje hebben ze twee gerechtjes uit dit boek meegenomen. Op zilveren schalen staan bakjes couscoussalade en vierkantjes snickerstaart.

Ik vraag ze of er doelbewust naar dit boek is toegewerkt.
Elise: “Een beetje wel. Ik had al verschillende keren tegen Nina gezegd dat ik een boek over 5 or less wel zag zitten. Ik miste namelijk een boek als dit in de kookboekschappen. Destijds was ik zwanger, maar het plan was om na mijn bevalling contact te zoeken met diverse uitgeverijen. Zover hoefden we niet te gaan, want een week na mijn bevalling kwam er – out of the blue – een mailtje van Nieuw Amsterdam. Of het niet leuk zou zijn een boek op de markt te brengen met recepten uit onze 5 or less-rubriek.” Elise laat er een stralende lach op volgen en wijst op het stapeltje voor haar neus.

Op mijn vraag of het zgn superfood wellicht ook aan hen is besteed, antwoordt Nina:
“Toch wel. Wij zijn allebei dol op quinoa en ik gebruik ook regelmatig chiazaad in gerechten. Maar we gaan niet helemaal mee in de hype. Bovendien is het allemaal peperduur. Af en toe iets uitproberen, dat vinden we dan weer wel leuk. Boerenkool is ook een superfood bijvoorbeeld. Heel betaalbaar en goed te verkrijgen. Dan vinden we het interessant genoeg om erover te schrijven”.

Inspiratie om iedere dag over food te schrijven, vinden ze vooral bij elkaar. “Toen we als student samen kwamen te wonen, ontdekten we dat we allebei een passie hadden voor lekker eten. Als je dat eenmaal weet, versterk je elkaar daarin. Dat is zo gebleven, ook al hebben we inmiddels elk onze eigen woonruimte. Was het voorheen alleen nog hobbymatig, nu is het voor ons echt een full-time job geworden".

5 or less is verkrijgbaar bij de boekhandel en op de site van Chicks Love Food.
Auteurs:  Nina de Bruijn en Elise Gruppen
Titel:        5 or less
Uitgever: Nw Amsterdam
ISBN:       9789046817407
Pagina's:  144
Prijs:        € 18,95

dinsdag 9 september 2014

Kaarsjes

                                                                                                                                     
Negen september 2008 beloofde een bijzondere dag te worden. Die dag was het exact  tien jaar geleden dat mijn allerliefste pap overleed. Ik wist dat het slikken zou worden, maar met zijn foto prominent op de tafel en een grote bos rozen ernaast, kon het misschien ook louterend worden.

Bedachtzaam streepte ik uur na uur van de kalender af. Tot ik om vier uur een mail kreeg. Met daarin de vreselijke melding dat goede vriend en poëzieschrijver Aard-Jan Quaak onze aarde voorgoed had verlaten.

De belofte van die dag hield stand. Evenals het gruwelijke gemis.

kon ik de tijd maar onvoltooid maken
met onvermoeide schouderbladen

die nog op omkeerbaarheid vertrouwen
ja, de dagen van hun bodem breken

jou het podium der jeugd opsleuren
alsof de letters nooit geschreven zijn

ik zou nieuwe zinnen in je blazen
en dan elkaar opnieuw

het leven leren spellen

© Nell Nijssen


donderdag 4 september 2014

Mulligatawny


Laat mij nou gedacht hebben dat ik dit recept in het verleden al een keer met jullie had gedeeld. Niet dus. Deze van oorsprong (Brits-)Indiase soep is lekker pittig vanwege de grote variatie kruiden. De kokosmelk maakt het geheel weer heerlijk mild. Mulligatawny is met recht een samenstelsel van allerhande smaakjes. Meestal wordt er kip in verwerkt, maar dit recept is volledig vegetarisch. Je hoeft hier ook beslist geen dure Puy linzen voor te gebruiken, omdat alles gerust kapot mag koken. Dat is de eigenschap van soep weet-u-wel ....

Maar  het is helemaal geen weer voor soep, hoor ik jullie denken. Nee, eigenlijk niet, want het is fantastisch najaarsweer. En zeker geen soepweer. Wie denkt er bij de huidige weersomstandigheden aan zo'n dampende kop hete troost? *steekt vinger hoog in de lucht* Ik hoef het jullie na drie jaar onthullingen niet meer uit te leggen. Vrouwtje Eetplezier zit een tikkie eigenaardig in elkaar. Verkeerde gebruiksaanwijzing ter hand genomen tijdens het in elkaar zetten, vermoed ik. Arme pap.

Ingrediënten
1 eetl korianderzaad
½ eetl komijnzaad
½ eetl anijszaad
2 eetl zonnebloemolie
2 uie, grof gesneden
250 gr wortel, in plakjes
stukje gember, van 1 cm, geschild en fijngeraspt
2 tenen knoflook, fijngehakt
150 oranje linzen
3 grote, rijpe tomaten, ontveld en grof gesneden
mespunt kurkuma
1 kaneelstokje
100 gr basmatirijst
2 dl kokosmelk
1 eetl citroensap
zout
verse koriander, fijngehakt

Bereidingswijze
Verhit een droge koekenpan en pof hierin het koriander-, komijn- en anijszaad totdat het aroma vrijkomt.
Wrijf de specerijen in een vijzel fijn en zeef ze door een grove zeef.
Verhit de olie in een pan en bak hierin de ui, wortel, gember en knoflook al omscheppend een paar minuten.
Voeg de linzen, tomaten, specerijen, kurkuma, kaneelstokje en 1 liter water toe.
Breng de soep aan de kook en laat 15 minuten zachtjes doorkoken.
Verwijder het kaneelstokje.
Kook intussen de rijst in ruim kokend water en giet deze af.
Pureer de soep in de blender.
Schep de soep over in een schone pan en breng opnieuw aan de kook met de kokosmelk en de gekookte rijst.
Breng op smaak met citroensap en zout.
Strooi er aan tafel vers gehakte koriander over.

Lekker met naanbrood en raïta.

maandag 1 september 2014

Pure verwennerij

 
Verwennen. Ik hoor het haar zeggen, als ik mijn allereerste afspraak met haar maak. Pas als ik weer buiten sta, dringt de werkelijke betekenis van het woord tot me door. Ik voel een frons ontstaan, terwijl ik de letters nogmaals uitvoerig langs mijn gehemelte laat walsen. V-e-r-w-e-n-n ..... jezus, ik zal toch wel een bonafide salon uitgezocht hebben? Zonder bijbedoelingen en zo? Voor een mens het weet zit je tegenwoordig in de meest onverkwikkelijke zaken gewikkeld.

Gelukkig kan de vriendin met de appeltjesfrisse teint en perfect gestileerde wenkbrauwen me geruststellen. Vakjargon, zegt ze. Niets aan de hand. Geef je eraan over. Het is echt heerlijk. Op de dag des oordeels begeef ik me echter toch nog enigszins twijfelachtig  richting De Salon. Vooralsnog houd ik me vast aan het idee dat dit, in tegenstelling tot een tandartsbezoek, in ieder geval geen pijn gaat doen. Schoonheid. Mooi maken. Revitaliseren. Egaliseren. Dat soort termen kunnen toch niet anders bedoeld zijn dan om het gestage aftakelingsproces dat zich na de postmenopauze zich steeds duidelijker weet te manifesteren, in te dammen?

Met vaardige handen doet de verwenmevrouw een wit met roze hartjes versierd, elastieken bandje in mijn haar. Onmiddellijk begin ik verdacht veel op een Fifi-hondje te lijken. Met verbazing aanschouw ik de immense collectie potjes en tubetjes op het tafeltje naast me. Zit hier mijn jeugdige uitstraling in verstopt? Dan begint het echte werk. Eerst ga ik uw huid intensief reinigen, hoor ik. Stiekem voel ik aan mijn wang, zouden er nog zeepresten van vanmorgen zijn achtergebleven? De vingers van de verwenmevrouw trippelen daarna vrolijke dansjes langs alle dieptelijntjes. Rimpels mag ik niet zeggen van mijn welgevormde en keurig gemake-upte vriendin. Klinkt veel te negatief. En negativiteit laat het lichaam nog sneller degenereren. Intussen wordt er aan mijn hoofd flink gereinigd, geëpileerd, gescrubd en gemasseerd. Langzaam begin ik te ontspannen. Jeuhhhh, best fijn eigenlijk, dat gerommel aan je huid, terwijl je niets kunt doen. Ik zak weg in een tijdloos vacuüm.
 
Aaaaauuuuuwwwww! Hellup, wat gebeurt er? Dit is het minst leuke onderdeel van de behandeling, hoor ik een stem achter me zeggen. Met een naaldje prik ik eerst de huid rondom de gerstekorrels open en daarna druk ik ze met een soort van lepeltje eruit. Godallejezus, ik moet moeite doen om het gereedschap niet uit haar handen te trekken. Zat ik hier niet om verwend te worden? Voor ik iets kan zeggen over het onverwachte ongemak, wordt er een weldadig aanvoelende laag over mijn gezicht uitgespreid. Dit moet even inwerken, zegt de mevrouw met de wriemelvingertjes. In de tussentijd scrub ik uw handen en masseer deze. Het wegzakken voltrekt zich steeds sneller. En dieper ook.

 Als ik thuiskom zie ik tot mijn grote ontzetting dat het aanrecht veel weg heeft van een witbesneeuwd maandlandschap. De Man staat ervoor. Tot aan zijn ellebogen met een lap deeg in de weer. We eten pizza, roept hij duidelijk tevreden met zijn keuze voor de maaltijd.

Ik ben nog te druk bezig met het verwerken van de aanblik van zoveel chaos en geef vijf seconden te laat antwoord. Hij draait zich om. Aan de stand van zijn wenkbrauwen zie ik dat hij vreselijk veel moeite doet zich iets te herinneren. Dan herpakt hij zich, spoedt zich in mijn richting en bestudeert mijn gezicht met een onderzoekende blik. Het lijkt alsof je zojuist een uur in een storm met windkracht 10 hebt gelopen, luidt het eindoordeel. Dat bevalt me eigenlijk wel. Het had vele malen erger gekund.

In de veilige ruimte van de badkamer bekijk ik het resultaat. De wonderkristallen hebben inderdaad de grauwsluier van mijn gezicht weten te halen. Hoest mogelijk. Niet dat ik me plotseling een begeerlijke twintigjarige voel, maar een glad huidje doet wel wonderen voor je gevoel van eigenwaarde dat aardig gedateerd begint te raken. In mijn nopjes keer ik dan ook terug naar de huiskamer, alwaar de Man muziek aan het organiseren is via de Ipad. Verhip, het aanrecht ziet er plotseling ook weer spic en span uit. Uit de oven komt een aangename geur van vers deeg en oregano. Die tempranillo of liever sauvignon blanc, informeert mijn liefhebbende huisgenoot, terwijl hij de kussens van de bank nog eens opschikt. Opeens valt het me op hoe keurig de tafel gedekt is. Zonder kaarsen, dat wel. Kijk, een mens dient wel realistisch te blijven na 35 jaar samen-zijn. Romantische dineetjes horen daar niet meer bij. Net zomin als de wilde nachten die erop volgden.

Ervoor in de plaats krijg ik mijn favoriete wijntje ingeschonken en wordt er een enorme pizza voor mijn neus gezet, rijkelijk belegd met tomaat, aubergine, paprika, champignons, tonijn, olijven en mozzarella. Verder op tafel een gemengde salade met rucola, tomaten, venkel en pijnboompitten. dat wordt genieten in het kwadraat. Niemand beter als mijn eigen teerbeminde weet hoe ik écht verwend wil worden. En daar komt geen tubetje, flesje of potje aan te pas.

dinsdag 26 augustus 2014

Mojito ijs


Kijk, met die zomer komt het dit jaar waarschijnlijk toch niet meer écht goed. Laten we onze hoop vestigen op een aantal van die heerlijk zachte nazomerdagen. Waarop 's morgens de witte nevel als een geheimzinnige sluier over de velden hangt en de atmosfeer vervuld is van een knisperende kruidigheid. De afgelopen weken blééf ik maar wachten op die koperen ploert. Zodat ik alsnog aan mijn lijstje met favoriete ijsrecepten kon beginnen. Ik heb het opgegeven. Dan maar zonder zon. Zullen we afspreken dat hiermee het laatste woord is gesproken over deze uiterst vreugdeloze maand?

Cocktails. Ik ben er dol op. Decadentie in het kwadraat. Néé-héé, geloof nu niet meteen dat ik als een  Gooisch dametje mijn tijd verdoe met zinloos geshop en het daarna blasé wegwerken van talloze glazen. Het gaat mij om de aantrekkingskracht. Zo'n hoog, versierd glas met kleurige laagjes. Citroenschijfje aan de rand. Als ik op een zonnige dag op een terras eens een keer zo'n glas bestel, voel ik me als Barbie. Leeghoofdig, verwend en voorzien van een hoog aaibaarheidsgehalte.

Bij nader inzien smaakt zo'n lepeltje ijskoude mojito-cocktail eigenlijk altijd. Warm of niet. Let op: met een hoge concentratie alcohol erin wordt ijs nooit echt erg stevig. Het zal jullie bekend zijn. Enne ... nog een kleine waarschuwing vooraf: door gebruik van suikerwater heeft dit mojito-ijs wel een lager promillage dan het gelijknamige drankje, maar vergis je niet. Na één bolletje kan het al aardig beginnen te zoemen in je hoofd. Voor de echte die-hards dus.

Om te beginnen maak je suikerwater. Dit is het basisrecept:
600 gr water
350 gr suiker
50 gr druivensuiker (dextrose)

Breng het water aan de kook. Doe de suiker en druivensuiker erbij. Roer ongeveer een halve minuut tot alle suiker is opgelost. Laat dit afkoelen. Als het genoeg afgekoeld is, plaats je het tot gebruik in de koelkast. Hierin blijft het minstens twee weken goed.

Ingrediënten: (voor circa 4 - 5 bolletjes)
8 blaadjes verse munt (ik gebruikte de dubbele hoeveelheid)
200 gr suikerwater (zie boven)
100 gr rum
50 gr limoensap
20 gr eiwit

Bereidingswijze:
Wrijf de muntblaadjes in je hand over elkaar zodat de oliën vrijkomen en doe de blaadjes in een hoge maatbeker.
Voeg het suikerwater, rum, limoensap en eiwit toe.
Roer het geheel door met een lepel zodat de oliën uit de muntblaadjes worden opgenomen.
Laat 30 minuten staan zodat de munt zijn smaak helemaal heeft afgegeven.
Haal de muntblaadjes eruit en doe het mengsel in de ijsmachine.
Als je het ijs van tevoren klaarmaakt, bewaar het dan in de koelkast en roer het mengsel nog even door voordat het de ijsmachine in gaat.

Bron: IJstijd - Kees Raat en Barbara Buiten




zondag 24 augustus 2014

Paling in ’t groen, volgens Sam Uil

Iedereen die woont in de westhoek van Schouwen-Duiveland kent Sam Uil. Deze markante persoonlijkheid - grijs baardje, geruit overhemd, onafscheidelijke pet en goedlachs voorkomen - vaart elke dag de Oosterschelde op om zijn netten en fuiken te leggen. Kreeften en paling, daar gaat het Sam om. Vanuit zijn schuurtje onderaan de dijk bij het haventje van Burghsluis, verkoopt hij deze zilte lekkernijen. Verser kan je het niet krijgen. Niemand die beter weet hoe paling en kreeft hoort te smaken dan deze visser. Alles van buiten de azuurblauwe Oosterschelde heeft een nare grondsmaak. Vindt Sam. Daar valt niets mee te beginnen.  Daarom rookt hij zijn paling ook zelf, op zijn eigen authentieke manier. De iets dikkere soortgenoten worden verkocht om te kunnen bakken. Of te stoven, zoals in onderstaand gerecht.

Paling in 't groen is een gerecht wat bij onze zuiderburen veel bekender is dan bij ons. Om één of andere duistere reden wordt het hier in Nederland weinig gegeten. Terwijl het toch echt o zo lekker is. Het zurige van de kruiden en de wijn  in combinatie met het vette van de vis .... u mag mij er voor wakker maken. In Vlaamse kookboeken vind je wel 1001 recepten ervan. Met spinazie. Met room. Met eidooier. Zo nauw steekt het dus allemaal niet. Als je maar verse duimdikke paling gebruikt, in combinatie met een halve kruidentuin en een ferme scheut wijn en goede boter. Geen frutsels, geen fratsen. Veel meer is het eigenlijk niet. Maar lekker!

Helaas is een gemakkelijke bereidingswijze heel wat anders dan het betere fotografiewerk. Echt, het is niet te doen, dit gerecht een beetje fatsoenlijk op de gevoelige plaat te krijgen. Nu ligt dat vanzelfsprekend voor het grootste deel aan mijn klunzigheid op dit gebied, maar toch ... grijs-witte stukjes vis in een helgroene saus vertoont al snel de kenmerken van een smoezelige vijver gevuld met kikkerdril dat al geruime tijd over de datum is. Dus om jullie eetlust niet aan te tasten, heb ik gekozen voor een geleende foto van onze buurtjes bij Njam.tv. Een mens dient soms hard te zijn voor zichzelf.

Noot: zuring is bijna niet krijgen. Als je van wildplukken houdt, is het volop aanwezig, maar laat dat nu net niet mijn favoriete bezigheid zijn. En och, het is ook niet per se noodzakelijk. Je kunt gerust variëren met de samenstelling van de kruiden. Zelf houd ik wel altijd vast aan dille en salie. Dit keer heb ik in plaats van kervel, dragon gebruikt. Dit anijsachtige kruid gaat prima samen met vis.

Ingrediënten (voor 4 personen)
1 kilo dunne paling, in mootjes van 5 cm
100 gr gesnipperde ui
10 gr zuring
5 gr dille
10 gr kervel
10 gr peterselie
4 blaadjes salie
takje tijm
2 laurierblaadjes
1 dl droge witte wijn
1 dl visfond
100 gr boter
peper/zout.
1 dl ongezoete slagroom (optioneel)

Bereidingswijze:
Smelt de boter en voeg de uien en paling toe.
Bak het even flink door, blus af met de visfond en de witte wijn.
Voeg nu de salie, tijm en laurier toe en laat het geheel 10 minuten stoven.
Doe er daarna de fijn gehakte kervel, dille, zuring en peterselie bij.
Laat even goed doorpruttelen. Als je room wilt gebruiken, kun je deze nu toevoegen.
Breng het geheel op smaak met peper en zout.

Serveer de paling met gekookte aardappeltjes en een groene groente, zoals broccoli.

Bron foto: Njam. tv.


woensdag 20 augustus 2014

De Korenbeurs Willem4 - Kortgene

Lef heb je er voor nodig. En een fikse dosis ambitie. Martin Ozinga en zijn vrouw Ellen bezitten het allebei. Was Martin voorheen werkzaam als chef bij Las Palmas en Groot Paardenburg, sinds 2013 heeft hij er voor gekozen om de scepter te zwaaien in zijn eigen restaurant, te weten Willem 4 te Kortgene. Dit lieflijke dorpje ligt op Het Zeeuwse Noord-Beveland, wat aan de zuidzijde grenst aan het in de zomer druk bevaren Veerse Meer en aan de noordzijde aan de Oosterschelde.

Bij binnenkomst wordt meteen duidelijk dat hier flink verbouwd is de afgelopen tijd. Het moderne interieur laat een smaakvolle kleurencombinatie zien van lichtgrijs, chocoladetinten met oranje. Op de tafels strak wit linnen. Aardig detail: zelfs de waterglazen zijn van een subtiel oranje. Comfortabele stoelen en een dito bank. We krijgen de tafel die we wensen, bij het raam. Niet lang erna wordt er brood geserveerd met een heerlijk grassige olijfolie.
Het pand bevat een "open" keuken. In afwachting van de kaart kijk ik met veel genoegen naar de koks die zichtbaar zijn in hun werkdomein. Het valt me op hoe rustig en geconcentreerd er gewerkt wordt.
De kaart laat een modern concept zien: elk gerecht is te bestellen in een reguliere portie van € 7,50 en in een dubbele hoeveelheid van € 15,00. Tevens is er te kiezen uit een 4-, 5-, of 6-gangen verrassingsmenu. Een apart onderdeel op de kaart zijn de gerechten van Black Angus vlees, bereid op de houtskooloven. Ik zie twijfel aan de andere kant van de tafel, maar uiteindelijk wordt toch ook daar gekozen voor een 4-gangenmenu.
De voorgerechten verschijnen op tafel. Voor mij de komkommergazpacho met een ferme plak mozzarella en tomatensalsa. Een behoorlijke hoeveelheid wat mij betreft, maar al met al een heerlijk frisse starter.
Aan de overkant twee fijne stukjes rode poon op de borden. Eronder ligt wat zalm en vederlichte tortellini. Er wordt instemmend geknikt. Niet te veel fratsen op het bord, maar puur en herkenbaar eten.
Het tweede voorgerecht bestaat voor mij uit een gambaspiesje met meloenbolletjes en kerriemayonaise. Hoewel de gamba's voortreffelijk gegaard zijn en het bord een plaatje vormt, blijf ik toch altijd een lichte twijfel houden bij de combi vis en fruit. Afzonderlijk zijn beide ingrediënten dik in orde, maar voor mij is het nog niet echt een homogeen geheel. Misschien is het gerecht in zijn beginstadium en dient er nog aan gesleuteld te worden?
Mijn tafelgenoten genieten ondertussen van een tweetal botermalse coquilles met pijlstaartinktvis en zoetzure venkel.
We pauzeren even voor het hoofdgerecht komt. De Sancerre waarvoor we gekozen hebben, wordt bijgeschonken. Een kwartiertje later verschijnen de hoofdgerechten. Mijn hoofdgerecht is scholfilet (dubbele portie) in een honing-mosterdsaus. Als groente een aantal knapperige groene asperges , gegrilde courgette en iets met pompoen. Dit laatste ben ik vergeten na te vragen. De vis is perfect gegaard, spartelvers te noemen en ook de verschillende ingrediënten matchen goed met elkaar.
Ook aan de andere zijde zijn ze blij met hun voortreffelijke moot schelvis. Jammer alleen dat er vrijwel een identiek garnituur bij wordt geserveerd. Toch mag dat de culinaire pret zeker niet drukken.
Het dessert uit het verrassingsmenu laat een mooi assortiment zoetigheid zien: een zacht-smeltende mini madeleine, een vierkantje cheesecake, een bolletje roomijs en flinterdunne flensjes in een overheerlijke mandarijnensaus.
Zelf ben ik dik tevreden met de gemarineerde aardbeien/frambozen met ananascarpaccio en amandelcrumble.
Als afsluiter willen we nog graag een kopje thee en espresso. Manlief informeert als doorgewinterde espressodrinker naar het merk koffie. Jammer is dan te moeten horen dat er alleen Alex Meijer koffie wordt geschonken. Niet te hachelen. Ook aan het thee assortiment mag wat mij betreft nog gewerkt worden. In een restaurant met deze status zou een collectie losse thee zeker niet misstaan. Voor het overige niets dan lof. Prettige bediening. Comfortabele stoelen. En een prijs-kwaliteitverhouding die meer dan in orde is..

Na afloop schuift chef Martin nog even aan aan onze tafel. Er ontspint zich een genoeglijk gesprek. Hij vertelt met zoveel liefde over zijn vak, de inkoop van verse, eerlijke producten en de bereiding ervan,  dat we hier onmiskenbaar te maken hebben met een chef van formaat. Zeeland is een prima adres rijker!

Restaurant Willem 4 is door Michelin onderscheiden met een Bib Gourmand. Bovendien beschikt het aangrenzende hotel De Korenbeurs over 11 riante logeerkamers en 1 grote familiekamer.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...